Film 16mm był produkowany zarówno na bazie octanowej, jak i azotanowej, w zależności od epoki. Film octanowy — używany od lat 40. — cierpi na "syndrom octu" (vinegar syndrome), chemiczny rozpad, który wytwarza zapach octu i powoduje kurczenie się, deformację i kruszenie bazy filmowej. Po rozpoczęciu proces jest nieodwracalny.
Film azotanowy — używany przed ok. 1950 rokiem — to inna historia. Jest chemicznie niestabilny i skrajnie łatwopalny. Wiele rolek 16mm z lat 30. i 40. jest na bazie azotanowej. Dzięki odpowiedniemu sprzętowi i protokołom możemy bezpiecznie zdigitalizować film azotanowy, ale wymaga to szczególnej ostrożności.
Kolorowy film 16mm — często Eastman Color lub Kodachrome — blaknie w typowy sposób: barwniki przesuwają się w kierunku magenty lub zieleni, gdy warstwa cyjanu degraduje się jako pierwsza. Czarno-biały film jest ogólnie stabilniejszy, ale cierpi na srebrzenie, rysy i mechaniczne zużycie po dekadach projekcji.
Problemy mechaniczne są równie poważne. Film 16mm ma większe otwory perforacyjne niż Super 8 i większe połączenia, ale to oznacza też, że uszkodzenia są proporcjonalnie większe i bardziej widoczne. Połączenia wysychają, otwory perforacyjne kruszą się, a liderki stają się kruche. Projektory 16mm — często duże i ciężkie maszyny — nie są produkowane od dekad, a istniejące egzemplarze mają często zużyte mechanizmy transportowe, które mogą uszkodzić film podczas projekcji.
