Negatywy APS są mniejsze niż 35mm (16,7×30,2 mm wobec 24×36 mm) i zawierają mniej szczegółów na klatkę. Oznacza to, że każda utrata jakości — przez blaknięcie barwników czy fizyczne uszkodzenie — jest stosunkowo bardziej odczuwalna niż w przypadku 35mm.
System APS miał unikalną cechę: film po wywołaniu był automatycznie zwijany z powrotem do oryginalnej kasetki. To chroniło negatyw przed światłem, kurzem i odciskami palców — ale stworzyło też problem: negatywy są zamknięte w wilgotnym, ograniczonym środowisku, które nie zatrzymuje starzenia. Blaknięcie barwników zachodzi również w kasetce, choć wolniej niż przy filmie wystawionym na powietrze.
Film APS był ponadto produkowany tylko przez trzech producentów (Kodak, Fujifilm i Agfa), a emulsje, których używali, były ostatnią generacją analogowych filmów fotograficznych — ogólnie stabilniejsze niż starsze emulsje, ale nie odporne na starzenie po 25+ latach.
Skanowanie APS to specjalistyczny proces. Film znajduje się w kasetce, którą trzeba ostrożnie otworzyć, nie uszkadzając taśmy. Nie wszystkie skanery obsługują format APS. Używamy adapterów zaprojektowanych specjalnie dla APS.