Negatywy kolorowe cierpią na ten sam proces co slajdy kolorowe: trzy warstwy barwnikowe — cyjan, magenta i żółć — blaknąna z różną prędkością. Warstwa cyjanu jest najbardziej wrażliwa i zanika jako pierwsza, co przy negatywach powoduje pomarańczowe przesunięcie. Po konwersji cyfrowej objawia się to charakterystycznym wyblakłym odcieniem znanym ze starych rodzinnych zdjęć.
Sama baza filmowa — zwykle octan celulozy w negatywach po 1950 roku — cierpi na syndrom octu (vinegar syndrome). Baza kurczy się, deformuje i staje się krucha. W przypadku negatywów jest to szczególnie problematyczne, ponieważ są one często przechowywane w rolkach lub paskach, a deformacja utrudnia skanowanie.
Negatywy przechowywane w kontakcie z koszulkami PVC mogą reagować chemicznie z PVC i rozwijać trwałe plamy lub sklejenia. Negatywy w koszulkach papierowych są bezpieczniejsze, ale zbierają kurz i rysy. A negatywy leżące luzem w pudełkach czy kopertach są podatne na odciski palców, pleśń i uszkodzenia fizyczne.
Negatywy czarno-białe są ogólnie stabilniejsze, ale cierpią na srebrzenie (metaliczny nalot na powierzchni), wilgoć i zużycie mechaniczne. Negatywy szklane (XIX i początek XX wieku) są kruche i mogą pęknąć.
