Szklane negatywy są bardziej kruche niż jakiekolwiek inne medium fotograficzne. Samo szkło może pęknąć, złamać się lub roztrzaskać przy najmniejszym upadku, wstrząsie lub wahaniu temperatury. Emulsja fotograficzna — warstwa żelatyny srebrowej nałożona na powierzchnię szkła — może odchodzić od podłoża, pękać lub łuszczyć się, zwłaszcza gdy szkło odkształca się pod wpływem zmian temperatury.
Szklane negatywy z XIX wieku były często wykonywane niestabilnymi procesami chemicznymi. Negatywy kolodionowe "mokrej płyty" (1851-1880) mają delikatną warstwę emulsji wrażliwą na wilgoć i dotyk. Negatywy żelatynowe "suchej płyty" (1878-1920+) są stabilniejsze, ale warstwa żelatynowa może się kurczyć i pękać w suchych warunkach.
Pleśń stanowi szczególne zagrożenie. Warstwa żelatynowa jest materiałem organicznym i stanowi idealną pożywkę dla grzybów w wilgotnych warunkach. Po wniknięciu w emulsję pleśń nie może zostać usunięta bez uszkodzenia obrazu.
Wiele szklanych negatywów było przechowywanych przez pokolenia w pudłach bez zabezpieczeń, ułożonych bez przekładek. Rysy, odciski palców i uszkodzenia powierzchni są powszechne. Każde uszkodzenie jest trwałe — nie istnieje kopia, z której można wykonać duplikat.